Αρχική ~ Αρθρα ~ Στοιχεία για μια πλατιά συζήτηση περί Πατριωτισμού…..

Στοιχεία για μια πλατιά συζήτηση περί Πατριωτισμού…..

Υπάρχει «αριστερός» και «δεξιός» πατριωτισμός;..είναι η πατρίδα μια «προγραμματική ιδέα» δεκτική, τάχα, σε ένα ιδεολογικό πολιτικό πρόσημο;…όπως, σύμφωνα με τον Γιώργο Σεφέρη «δεν υπάρχουν ελάσσονες και μείζονες ποιητές, αλλά ποιητές και μη ποιητές», έτσι και σχετικά με την πατρίδα δεν υπάρχουν καλοί και κακοί πατριώτες αλλά πατριώτες και μη πατριώτες…

Ο γερμανοτσολιάς της Κατοχής ήταν προδότης και τα «χρυσά κουτάλια» ήταν εθελοδουλία…οι θεωρίες του «ελληνικού (μικρο)ιμπεριαλισμού» είναι πλαστογραφικός κακοποιημένος μαρξισμός με δυναμική αντιπατριωτικής προβοκάτσιας…

Και πώς συνδέονται αυτά με την επίκαιρη συζήτηση περί «υπέρβασης της Δεξιάς και της Αριστεράς»;…σε ποιο βαθμό αυτή η συζήτηση, έτσι όπως(επιβάλλεται να)  γίνεται, καταλήγει σε «κάθαρση-εξαγνισμό» της παραδοσιακής πολιτικής Δεξιάς και, συνεπώς, σε «παραδοσιακό» συναινετικό εγκώμιο προς την «καθαρή πατριωτική» ευρωδουλία;…

Η πατρίδα δεν είναι το έθνος, και δεν είναι και το έθνος-κράτος…η πατρίδα είναι χωρόχρονος βιωμένος ως ριζική αναφορά της ύπαρξης…είναι τόπος και τρόπος, που δίνουν στην εμπειρία το βάθος της ζωής, είναι συνείδηση και «ματιά», είναι η πολιτισμική εστία και το απώτατο νόημα….

Το έθνος είναι η εξελισσόμενη συλλογικότητα που διυπάρχει και ταυτοποιείται μέσω εξελισσόμενων παραδόσεων, και που συνιστά το διαρκές ανθρώπινο παρών της πατρίδας…

Και το έθνος κράτος είναι μια ορισμένη πολιτική θέσμιση και συστηματοποίηση του εθνισμού…η ελληνική πατρίδα είναι το ζην, το έχειν και το ανήκειν που καθόρισαν τη βούληση αντίστασης στον περσικό επεκτατισμό, είναι εκείνο το εσωτερικό «χημικό» που παράγει την ίδια συγκίνηση στο ηχόχρωμα της Σαπφώς, στον μυστικισμό του Ρωμανού του Μελωδού, στο κελάρυσμα του Ερωτόκριτου, στην αυθόρμητα κατανοητή «παραδοξότητα» του ‘Αξιον Εστί…. «μεταφυσική»;…πες το κι έτσι!…γιατί, δηλαδή, η «ταξική συνείδηση» είναι κάτι το ορθολογικό εκτός των κάγκελων της αυστηρής θεωρίας;…

Η πατρίδα είναι το υλικό για τη γλώσσα του έθνους και ο εσωτερικός τόπος για την εγκατάσταση της εμπειρίας, είναι το συγκεκριμένο της νοσταλγίας και το ψυχολογικά απτό της μοναξιάς του μετανάστη…σε έναν τόπο υποδουλωμένο και ρημαζόμενο από το 146 π.Χ., οι εκατομμύρια νόστοι κινητοποιούνταν από το «μυστικό τοπίο» της πατρίδας…

Η πατρίδα είναι το υπαρξιακό υπόβαθρο της Οδύσσειας, όπως το έθνος είναι το πολιτισμικό υπόβαθρο του Θούριου του Ρήγα…

Ο δεξιός «πελάτης» του 50 και ο αριστερός «μπροστάρης» του 60, χωρισμένοι βαθιά από τις ταξικές πολώσεις και τις πολιτικές αντιπαλότητες, αλλά και συνδεμένοι με τους ομφάλιους λώρους της κοινής κοινωνικής μοίρας : ενοποιούνται ως όψεις ταυτότητας από την πατριωτική αναφορά

Στη σφαίρα της πατρίδας δεν ευδοκιμούν ανταγωνισμοί που ανάγονται στη διαλεκτική της ιστορίας, γιατί η πατρίδα είναι το αταξικό βίωμα της πρωταρχικής εστίας…αυτό καταργεί τους ταξικούς ανταγωνισμούς;…όχι…απλώς, συνδέει την πρωταρχή με το «επέκεινα», αναδεικνύοντας εστίες συνάντησης…

Οι Εμφύλιοι του 21 εκφράσανε την εγγενή αντιθετικότητα του εθνικού στην προοπτική του εθνοκρατικού, αλλά το ιστορικό βιωματικό νόημα πατρίδα είναι που καθόρισε την κρίσιμη ενωτική αποφασιστικότητα…γιατί εμμένουμε στους αγγλόδουλους Κουντουριώτηδες και όχι στον ενωτικό πατριωτικό λόγο του Δ.Υψηλάντη;….

Ο «μεταξικός» θιασώτης του «ρετσινόλαδου» και ο «ζαχαριαδικός» αγκιτάτορας της «προλεταριακής επανάστασης», συμπολέμησαν στην Πίνδο από πατριωτική παρόρμηση…ούτε καν από «εθνική»…από πατριωτική, από ανάκληση του αντιστασιακού δέους απέναντι σε μια προσβολή στα «ριζικά»…ποιο κίνητρο είχε τάχα η συμμορία του Καραλίβανου να συνταχθεί μέχρι θανάτου με τον Βελουχιώτη;..και γιατί να γητευόμαστε από (ερμηνευτικούς, τάχα…)εγκεφαλικούς ψυχολογισμούς και όχι από όσα η άμεση εμπειρία τεκμηριώνει;…

Ας μη μας ξεγελούν οι υστερογενείς παραμορφώσεις των βασικών προδιαθέσεων…ζούμε σε καιρούς καθολικών αλλοιώσεων, σε εποχές αυτοφυούς σύγχυσης, και έτσι παράγεται η θρυλική «αναμπουμπούλα» με τον λύκο πλήρη χαράς εν μέσω αυτής!…

Πρέπει να δούμε πίσω από τον αριστερό και τον δεξιό, και όχι να απολιθώσουμε τις «ιδιότητες» και να κηρύξουμε πλαστές «υπερβάσεις»…η αληθινή ιστορία δεν παραγράφεται, αλλά μπορούμε να την «αλλάξουμε», να την ξαναδιαβάσουμε, αναγόμενοι στα πρωταρχικά θεμελιωτικά νοήματα…

Από τον «μοναρχοφασίστα» Τσακαλώτο στο Γράμμο ξεκινήσαμε και σε «αριστεροπαγκοσμιοποιητή» Τσακαλώτο στο Χίλτον φτάσαμε!…τυχαίο;..μπα! έχει ένα δαιμονικό χιούμορ η ιστορία, που σ’ εμάς εδώ, τους απογόνους της «μείξης» Αριστοφάνη και Ευριπίδη, τείνει προς τον τραγικό σαρκασμό…

Πώς ξεπερνάς τους «Τσακαλώτους»;…πολύ απλά, ρίχνοντας στον ιστορικό σκουπιδοντενεκέ την «αφήγηση» που ενσαρκώνουν και επαναθεμελιώνοντας τον πατριωτισμό στα συνεκτικά του νοήματα…

Τι σημαίνει αυτό;..σημαίνει μια αυτοαναφορική κοσμοθεωρία με όρους ιστορικής συνέχειας…γιατί ο Αισχύλος, αυτός ο «προγονόπληκτος συντηρητικός», μιλάει με τόση αγάπη και κατανόηση για τους εχθρούς του Ελληνισμού εκείνα τα χρόνια;…διότι θεωρεί όλους τους ανθρώπους πλάσματα του θείου, και, συνεπώς, τραγικές ιστορικές μορφές της εγκόσμιας μοίρας…αυτός είναι ο δρόμος για μια πατριωτική αντίληψη πέρα από τις παραμορφωτικές διόπτρες του εθνικισμού, του εθνοκρατισμού και της ταξικής πολυδιάσπασης

Ναι, «το κεφάλαιο δεν έχει πατρίδα» και «οι δεξιοί έφτιαξαν τη Μακρόνησο» και «οι αριστεροί όσο πολέμησαν για τα εργατικά και κοινωνικά δικαιώματα, τόσο δίχασαν και υπονόμευσαν»..αλλά ο πατριωτισμός τι σχέση έχει με όλα αυτά;

Ο Οδυσσέας ήταν βασιλιάς και τσάκισε στο ξύλο τον αυθάδη ταξικό μαχητή Θερσίτη! Και ο Οδυσσέας έμεινε διαχρονικό σύμβολο του ανένδοτου περιπετειώδους νόστου προς μια πατρίδα «κόσμο»…είναι τόσο αφελείς οι άνθρωποι ανά τους αιώνας που είδαν το νόημά τους σε αυτό το σύμβολο;…

Οχι..πανούργοι είναι οι «θετικιστές» του ταξικισμού και του πολιτικού φατριασμού, που και το κοινωνικό επιφαινόμενο απολυτοποιούν, και τη μελλοντική προοπτική αποσυνδέουν από το νήμα του χρόνου που την καθιστά εξέλιξη και όχι εκβιασμό της ιστορίας…(θα επανέλθουμε…)….

Του Νίκου Σταθόπουλου

Αφήστε το σχόλιό σας

x

Δείτε επίσης

Κακού κόρακος κακόν ωόν

Στην αρχαία Αθήνα, κατά τον 5ο αιώνα, υπήρχαν φιλόσοφοι ρήτορες και δημαγωγοί. Η λέξη φιλοσοφία, ...

Η Πολιτική Επιθεώρηση "Ανάποδα", αναζητά συνεργάτες. Απόρριψη